На 8 јули годинава ја имав честа да просведочам настапи на два од најголемите генерациско-дефинирачки бендови од раните 2000-ти и еден култен бенд од ’90-тите, кој воопшто не беше активен до минатата година. Еден од нив не само што ја дефинираше генерацијата родена околу новиот милениум, туку продолжува да резонира и со помладите генерации.
Во минатото, начинот и интензитетот на комуникација помеѓу луѓето, се чини, биле значително поограничени во однос на денешните можности. Интернет-светот ги чини сите далечини совладливи и сечии секојдневија меѓусебно, во доволна мера, совпадливи.
На 7 август во 20:00 часот, во Монтажната галерија во Паркот на Франкофонијата се одржа отворањето на самостојната изложба „Homo archīvālis“ на уметницата Анастасија Саздовска. Простор каде што се отвора архивата под кожата и се преточува процесот од борови саѓи, игла и крв во длабоко врежан белег врз коските на предците.
Во особено чудна иронија се прпелка фактот дека терминот кој денес го користиме за да ја опишеме убавината на темнината првично е „скован“ како навреда. Џорџо Вазари, големиот редар на ренесансната доследност, ги означува издигнатите катедрали на Северна Европа како „чудовишни и варварски“ и нивните зашилени лакови им ги припишува на примитивните готи кои го опустошија Рим. Сакајќи да сотре стил, тој ѝ дава име на една цивилизација. Пејоративот станува баштина.
Филмот „Андреј Рубљов“ е еден од најголемите уметнички подвизи во историјата на кинематографијата. Тарковски создава филм што ги надминува границите на обичната историска драма и влегува во домените на егзистенцијалната и духовна рефлексија. Повеќе од биографија, ова дело е медитативен и духовен портрет на уметникот, во контекст на средновековна Русија, разорена од татарските инвазии и политичките конфликти.
„Колку поголема е трагедијата на животот, толку посилна мора да биде верата“
